Misafir Kalem
Allah-insan iletişimi ruhun derinliklerinde başlayan, akıl ve duyularla beslenen mucizevi bir süreçtir. İnsanın kendi içindeki bu ilahi emaneti fark etmesi, sadece bir "benlik" bilinci değil, aynı zamanda "Kul" olma ve Yaratıcı ile barışık olma bilincini beraberinde getirir. Ruhun Allah'ı temaşa etme yetisi, modern insanın yaşadığı manevi boşluğun tek ilacıdır.
Bu metin, insan ruhunu ilahi bir iletişim emaneti ve Yaratıcı ile kul arasındaki sürekliliği sağlayan ontolojik bir kanal olarak ele almaktadır. Varoluşsal tekâmül süreci incelendiğinde; iletişimin insana bahşedilen ilahi bir yeti ve insan olmanın kurucu unsuru olduğu görülmektedir. Bu durum, özlü bir ifadeyle "insan, eşittir iletişimdir" şeklinde formüle edilebilir. İnsanın karmaşık ve mükemmel yapısını yalın bir formüle sığdırmak güç olsa da ontolojik bir tasarım somutlaştırması yapıldığında; insanın, ruhu vasıtasıyla bizzat "iletişimin kendisi" olduğu söylenebilir.
Nitekim insanın yaratılış temelinde, Yaratıcı'nın meleklerin huzurunda Hz. Âdem'e yönelttiği "Ey Âdem! Bunların isimlerini onlara bildir" (Bakara, 2/33) buyruğu yer almaktadır. Bu noktada insan; dili, bilgiyi ve anlamı temsil eden iletişim yetisiyle şerefli ve üstün bir konuma erişmiştir. Karşıt bir düzlemde ise mevcudiyet kazanan "Şeytan" figürü, bu görkemli bilgi ve iletişim donanımı karşısında itibarını kaybetmiş; kıskançlık ekseninde bir düşüş yaşamıştır. Âdem, kapsamlı bir iletişimi ve kavramsal bilgiyi (esma) temsil ederken; rakibi, bu yetiden yoksun kalarak yalnızca "vesvese" ve "fısıltı" düzeyinde dar bir etki alanına hapsolmuştur. Dolayısıyla, bu varoluşsal rekabetin temelinde, sınırsız iletişimin insana verilmesi, diğerinin ise bu imtihanı sınırlı yetisiyle kaybetmesi yatmaktadır
Yazının Devamı İçin Abone Olmalısınız
