Kimlik İnşası
Atomize olduk... İnsanın insandan kaçışına tanıklık ediyoruz. Metropollerde, üniversite yerleşkelerinde, varoşlarda, büyük kalabalıklar içinde insanın hazin yalnızlığını yaşıyoruz hem de yapayalnız... Tek başına olmanın yalnızlığı, ezikliği, acısı insanın dengesini sarsıyor. Sorunlarını çözmekte çaresiz ve aciz... Yalnız insan gergin, yorgun, öfkeli, agresif ve umutsuz... Gönüller arasındaki mesafeler büyüyor. Mahalle, komşuluk, kardeşlik hasarlı.
Yalnızlaşmak değil yakınlaşmak mecburiyetindeyiz... Bireyselleşmek bize göre değil, birleşmek yükümlülüğü altındayız... Belki yakınlaşmak için bir selam, bir ikram, bir ihtiram yeterli olabilir. Yeter ki yüzümüzü birbirimize dönelim, bir tebessüm ile kapalı yüreklere yol bulabiliriz...
Modern insanın ızdırabı bitmek bilmiyor. Bu ızdırabın temel nedenlerinden biri de gittikçe yaygınlaşan bir salgın; insanın yalnızlaşması... Ulaşım, bilişim, iletişim çağı sanki insanın sadece yalnızlığını derinleştirdi. Kronik yalnızlığın getirdiği ruhsal çöküntüler, sosyal bunalımlar önü alınamaz seviyelerde seyrediyor.
Yalnızlık özgürlük olarak pazarlanıyor, toplumsal doku günden güne parçalanıyor. Kendini izole etmiş bireyler içten içe tükeniyor.
Hümanizmanın kutsadığı insan kendi benlik zindanında yalnız...
Rasyonalizmin kıskacında akıl, akleden kalbe muhtaç...
Fetişleştirilen beden, ruhtan yoksun yapayalnız...
Yalnız hayatlar. Yalnız hikâyeler... Yalnız rüyalar...
Huzur evlerinde huzursuz yaşlılar yalnız... Sevgi evlerinde sevgiden mahrum yetimler yalnız
Yazının Devamı İçin Abone Olmalısınız
